Την τετραετία 1928-32, στην Ελλάδα η τότε κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου εξακολούθησε την πολιτική την υψηλών αποσβέσεων του δημόσιου χρέους, με αποτέλεσμα να επιβαρύνει δυσανάλογα τον προϋπολογισμό της χώρας με τοκοχρεολύσια. Εκείνη την τετραετία η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους απορροφούσε το 35% έως 49 % των τακτικών δημοσίων εσόδων.Την ιδία περίοδο, οι οικονομολόγοι της εποχής παραδέχονταν ότι η φορολογική επιβάρυνση στην Ελλάδα ήταν μια από τις βαρύτερες, αν όχι η βαρύτερη , στην Ευρώπη.
Την επιδείνωση της ύφεσης αποσόβησαν (κατά ένα μέρος) τα μεγάλα και μικρά δημόσια έργα, που γίνονταν σε όλη την Ελλάδα και τα οποία διευκόλυναν την ελληνική οικονομία να αντιμετωπίσει την κρίση πολύ πιο ήπια σε σύγκριση με άλλες χώρες.
Την άνοιξη του 1931 τέθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση το θέμα της άμεσης αναστολής της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, προκειμένου να ολοκληρωθούν τα παραγωγικά έργα και να εξασφαλιστεί η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Κάθε άλλη λύση αποκλείονταν, όπως η συνέχιση του δανεισμού (δεν μας έδιναν άλλα), ενώ η φορολογία θεωρείτο εξαιρετικά επαχθής.
Την 1.1.1932, μειώθηκαν κατά 6% οι αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση ζήτησε την αναστολή του χρεολυσίου των εξωτερικών δανείων για πέντε χρόνια, η δε Δημοσιονομική Επιτροπή (των Ευρωπαίων δανειστών μας), ζητούσε σκληρότερα δημοσιονομικά μέτρα και τελικά ανέθεσαν το ζήτημα στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών (το τότε ΔΝΤ) που αποφάσισε να μην ενισχυθεί άλλο η Ελλάδα, οπότε από την 1.5.1932 εφαρμόστηκε η αναστολή εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους (χωρίς η χώρα να καταρρεύσει, να μην πληρώνονται συντάξεις, μισθοί κλπ κλπ).
Ο Ελ.Βενιζέλος αντιλαμβανόμενος πως δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την συνεχώς επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση, μέσα σε ένα κλίμα οξύτητας και πολίτικης αβεβαιότητας, συγκάλεσε σύσκεψη τους πέντε ηγέτες των κομμάτων της αντιπολίτευσης με στόχο τη συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης.
Ο Π.Τσαλδαρης του Λαϊκού κόμματος (της τότε δεξιάς) απέρριψε την πρόταση Βενιζέλου αφού σε λίγο καιρό έληγε η τετραετία της κυβέρνησης κι χώρα θα πήγαινε σε εκλογές.
Στη συνέχεια σχηματίστηκαν δυο βραχύβιες κυβερνήσεις (με την υποστήριξη των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου) και η χώρα πήγε τελικά στις εκλογές. Αν και τις κέρδισε (με ελάχιστη διαφορά), ο Ελ.Βενιζέλος επειδή δεν ήθελε να χρεωθεί αυτός τις δύσκολες αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν λόγο της οικονομικής ύφεσης, επανέφερε την πρόταση για οικουμενική κυβέρνηση, την οποία και πάλι απέρριψε ο Π.Τσαλδάρης.
Κάπου εκεί άρχισε να ξανα-ανακατεύεται στα πολιτικά ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» (οι αξιωματικοί του στρατεύματος δηλαδή). Μεσολάβησαν δυο ακόμη βραχύβιες κυβερνήσεις και το 1933 η χώρα ξαναπήγε σε εκλογές όπου και πάλι δεν άλλαξε κάτι.
Το 1936 ο τότε πολιτικός κόσμος αδυνατώντας να αντιμετωπίσει την οικονομική κατάσταση και την εξαθλίωση των εργαζομένων της χώρας μας που δυναμικά αντιδρούσαν με πολυήμερες και συνεχείς απεργίες, αποφάσισε να αναθέσει τον σχηματισμό κυβέρνησης στον Ι.Μεταξά (αρχηγό ενός μικρού κοινοβουλευτικού κόμματος), ο οποίος την 4η Αυγούστου, σε συνεννόηση με το παλάτι, εγκατέστησε δικτατορία για να σώσει την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό κίνδυνο.Σημ. : Τυχόν σύγκριση (απο εσάς), προσώπων και καταστάσεων του τότε με το τώρα, θα αντιμετωπιστεί σαν ανθελληνική ενέργεια που δυναμιτίζει την σημερινή εθνική προσπάθεια για το ξεπέρασμα της κρίσης !!!
(από το δίτομο «Ελ.Βενιζέλος, από το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας εξόριστος στο Παρίσι»)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου